Het geboorteverhaal van Boaz door zijn mama Esmé.
Als fotograaf zijnde hecht ik mega veel waarde aan foto’s. En toch twijfelde ik over een geboortefotograaf. Want het is iets heel persoonlijks en intiems zo’n geboorte… Maaaaar ik had bedacht, ik wil het toch, gewoon voor als alles anders loopt…
Nou, ik kan je vertellen, alles liep anders.
Een pittige zwangerschap
Om te beginnen bij mijn zwangerschap. Die begon met bloedverlies, heel veel vloedverlies… Van week 5 tot en met week 14 bloedde ik meer dan ik ooit deed in menstruaties. Dit bracht veel onzekerheid en spanning met zich mee. Maar wat was het een opluchting toen dit voorbij was. Ik durfde weer te dromen en te hopen. Dus fantaseerde ik over mijn droombevalling: eentje thuis, in bad, met mijn eigen verloskundige en natuurlijk met Dunja als fotograaf.
Naarmate de zwangerschap vorderde kwamen er wat “kwalen” bij zoals harde buiken, verminderd leven voelen, bloedarmoede en vitamine tekorten. Door mijn lage bloedwaarden nam ik mentaal afscheid van het idee om thuis te bevallen. Ik dacht, dan gaan we voor een ziekenhuisbevalling met bad. De veiligheid van het ziekenhuis, maar toch het comfort van een bad.
Stuitligging
Ondanks het spannende begin en de kwalen verliep de zwangerschap verder goed. Met de kleine ging ook alles goed. Tot we op het einde ontdekte dat de groei langzaam aan het afbuigen was & dat de kleine man nog in stuit lag. Er volgde extra echo’s, maar de groei bleef afbuigen en de kleine bleef in stuit liggen. Met 34 weken en 5 dagen werd besloten, er moet een groei echo in het ziekenhuis.
Zo gezegd zo gedaan. Bij 35 weken en 3 dagen volgde de groei echo in het ziekenhuis. De echo bleek helemaal in orde, geen groeivertraging werd er gezegd.
Minder leven
Omdat ik de kleine minder voelde, werd er ook een CTG gemaakt. Ook die was gelukkig helemaal in orde. Wel voelde ik die avond voor het eerst wat krampende pijnen in mijn buik. Maar die trokken weg en daar dacht ik verder niets van.
Gerustgesteld konden we naar huis die avond! En met goede hoop, want ondanks dat de kleine nog in stuit lag, hadden we een afspraak gemaakt om over 2 dagen een poging te doen om te draaien. Een fijne gedachte! Want bij een ogenschijnlijk toch goede groei en mogelijk nog een draaiing zou ik dus gewoon kunnen bevallen zoals ik had gehoopt.
Voorweeën of toch niet?
Maar die nacht kreeg ik ineens pijn.
Om 1.30 in de nacht begonnen de krampen. Elke 10 a 15 minuten. Wat was dat oncomfortabel… Ik draaide en draaide in bed. Ene zij andere zij. Het hielp niet echt. Gedurende de nacht werden de krampen pijnlijker. Ik kon niet meer blijven liggen en ging uit bed. Elke keer maar weer naar de wc. Ik werd misselijk en poepte mezelf helemaal leeg (ja lekker he?).
Ik begon te twijfelen, het zal toch niet?!? Ik was 35 weken en 4 dagen zwanger. Alles was die dag nog goedgekeurd en over een dag zouden we de kleine man draaien.
Het googlen begon.
Oefenweeën, dat zal het wel zijn! Dus ik probeerde de nacht uit te liggen en de pijn weg te ademen. Om 5.00 ging ik maar uit bed, zodat mijn partner nog kon slapen. Ik kon het toch niet meer.
35 weken, vroeggeboorte?
Ik plofte op de bank en klapte mijn werklaptop open. Dit zou mijn laatste werkdag zijn voor mijn verlof. Op het programma stond een spreekuur, naja die zei ik maar af.. Wel dacht ik nog even wat administratief werk te doen, dat moest wel lukken toch met oefenweeën? Maar de pijn nam als maar toe.
Om 8.00 belde ik de verloskundige. Ze gaf aan dat het oefenweeën moesten zijn, want er zat geen regelmaat in. Ik nam het voor lief en zat de pijn verder uit. Om 9.30 besloot ik toch ook het ziekenhuis te bellen, want de pijn bleef opspelen. Ik mocht langs komen voor controle. In het ziekenhuis werd weer een CTG gemaakt en mijn urine werd gecheckt. Alles werd weer goedgekeurd en ik mocht naar huis. Ook hier was de conclusie: oefenweeën.
Ik besloot na het ziekenhuisbezoek nog maar even boodschappen te doen (en geboortekoekjes te halen). Want afleiding zou helpen tegen de pijn leek mij.
De bevalling
De dag vorderde maar de pijn bleef hevig aanwezig. Elke 10-15 minuten. Het ging maar niet weg. Diep ademend stond ik daar dan in de woonkamer elke keer weer hangend over de box die er al stond.
Om 16.00 was ik in tranen. Hoe moest ik ooit bevallen als dit de oefenweeën zijn? Dan kan ik dat echt niet zonder pijnstillers…
Om 18.00 drong mijn partner aan, we moeten nog eens bellen. Dit gaat zo toch niet? Ik zei: “Ja maar dalijk ze sturen me weer weg? En morgen is de versie!”. Maar de pijn was toch echt wel hevig, dus ik besloot te bellen.
Ik mocht toch weer op controle komen. En precies toen ik de telefoon ophing veranderde iets. De pijn werd regelmatiger en frequenter. Elke 3 minuten…Om 18.30 kwamen we aan in het ziekenhuis zagen ze dat ik er anders aan toe was dan die ochtend. Ze zeiden meteen, “je bent toch aan het bevallen!”.
5 centimeter ontsluiting, bij 35 weken en 4 dagen
En dat bleek, bij de 1e keer toucheren had ik 5 centimeter ontsluiting. Die hele nacht en dag, bleken dus geen oefenweeën, maar echte….
Toen begon de rollercoaster… 35+4 dagen zwanger en een kindje in stuit… De neonatologie lag vol, dus per ambulance moest ik over naar een ander ziekenhuis. We brachten Dunja op de hoogte en gelukkig kon zij direct in de auto stappen. Nog geen uur later zat ik inmiddels op 7 centimeter ontsluiting. Het vorderde ineens snel. Alle controles begonnen, verloskundige kwam langs en maakt een echo. Jup, nog steeds in stuit. 1 voet boven en 1 beneden.
De gynaecoloog kwam erbij en al puffend met steeds hevigere weeën hoorde ik aan welke opties er waren om te bevallen.
Vaginaal of een keizersnede
De moeilijkste beslissing ooit. En in wat voor een mentale status moest ik die maken? Ik wist net 2 uur dat ik aan het bevallen was, ik had nog nooit een gesprek gehad over een stuitbevalling, ik had al bijna 20 uur weeën en ik wilde eigenlijk dolgraag vaginaal bevallen.
Want voor mijn gevoel is dat hoe het hoort….
Maar mijn angst nam het over. “Wat als het hoofd vast blijft zitten?” Als mijn kindje zuurstoftekort zou krijgen door mijn beslissing zou ik mijzelf dat NOOIT vergeven. Er was haast bij, want de ontsluiting ging verder. Ik koos dus voor een keizersnede.
Keizersnede bij stuit
Toen het OK team in huis was werd ik snel naar de OK gereden. De gynaecoloog stond klaar. “Heb je al persdrang? Ik sta klaar als het toch nu al gaat gebeuren.” Ik voelde nog geen persdrang, dus snel werd de ruggenprik gezet.
Ik voelde een paar minuten flink geduw en getrek aan mijn buik. En daar was hij dan, onze Boaz om 22.08 (slechts 3 uur nadat ik hoorde dat ik aan het bevallen was). Hij huilde, ik mocht hem door het luikje zien. Wat was ie klein! Hij was maar 2470 gram (dus toch wel kleiner dan gemiddeld).
En toen verdween hij naar de opvangtafel. Hij kreunde, had ondersteuning nodig. Ik kon hem niet zien. Ik kon de kinderarts amper horen. Stemmen om mij heen op de OK.
Afwijkende baarmoeder
Als medicus hoorde ik ondertussen ook de gynaecologen praten: “De baarmoeder heeft een afwijkende vorm. De placenta zit muurvast. Moeten we nog meer verwijderen of richten we dan schade aan?”.
Ik mocht nog snel een blik werpen in de couveuse toen Boaz de OK verliet. Ik werd gehecht en nadien vertrok ik naar de verloskamers. Daar lag ik dan. Alleen. Ik trilde, en niet een beetje…. Ik kon niet stoppen met trillen. De verpleging gaf de tip om te videobellen met mijn partner dus dat deed ik. Zo kon ik hem en Boaz toch even zien.
Eindelijk herenigd op de NICU
De tijd tikte weg. Verpleging zat in een dienstwissel. Dus ik wachtte en wachtte tot ze mij konden opfrissen. Om 00.00 kwam er dan eindelijk iemand om mij op te frissen. En om 00.20 kon ik dan eindelijk mijn eigen kind zien. Maar helaas lag hij in de couveuse en had al zijn energie al verbruikt met het ter wereld komen. Hij kon niet bij mij liggen. Om 3.00 in de nacht mocht hij dan toch even buidelen. Wat was dat fijn!
Van thuisbevalling, naar spoedkeizersnede
Nou.. dat was het dan, het hele verhaal, de rollercoaster.
Van thuisbevalling met bad, naar spoedkeizersnede wegens stuitligging bij een premature en kleine baby. Geen baby aanpakken, geen baby op de borst, geen gouden uurtje, alleen op een kamer.
Alles anders dan gehoopt. Maar als je dan je kleinte ziet was alles dat waard.
En wat ben ik zoooooo zoooooo dankbaar dat allerbeste Dunja erbij was om dit allemaal vast te leggen. En om er te zijn voor mijn partner toen ik er niet was.
