Ons verhaal: een lange weg naar ons wondertje. Geschreven door de mama van Lizzy.
Soms loopt het leven anders dan je van tevoren had bedacht. Waar een kinderwens voor velen vanzelfsprekend lijkt, werd het voor ons een weg vol onzekerheden, teleurstellingen, hoop en onverwachte wendingen. Nu, meer dan vijf jaar later, mogen we ons verhaal delen.
Een verhaal dat begon met verlangen, vol hobbels, pijnlijke keuzes en uiteindelijk eindigde met een wondertje dat precies kwam toen wij het het minst verwachtten.
Het begin: een wens die maar niet in vervulling ging.
Toen wij besloten dat we graag een kindje wilden, hadden we nooit verwacht dat het zo’n lange, intense weg zou worden. Maand na maand leef je tussen hoop en verdriet. Je probeert positief te blijven, maar diep van binnen doet elke teleurstelling steeds een beetje meer pijn. Uiteindelijk besloten we dat het tijd was om de medische weg in te gaan.
IUI in Nederland: hoop, strijd en luisteren naar je gevoel
In Nederland startten we met IUI-behandelingen. Maar onze beroepen hielpen niet mee: mijn man werkte als kapitein, met lange periodes van huis en onregelmatige werktijden. Ik werkte als verpleegkundige, ook met wisselende diensten. En juist bij IUI draait álles om timing. De arts zei letterlijk: “Als je man niet thuis is, kunnen we niet starten. Mocht je opeens een snelle groei van eitjes
hebben, moet hij beschikbaar zijn om in te leveren.” Dat was voor ons een enorme beperking, waardoor wij zelfs gewisseld zijn van baan. Daar bovenop kwam iets anders: mijn intuïtie. Hoe langer het traject duurde, hoe beter ik mijn lichaam leerde kennen. En toch werd ik soms op momenten geïnsemineerd waarvan ik zéker wist: dit is niet het juiste tijdstip voor mij. Telkens weer die kleine beetjes hoop, die steeds omsloegen in teleurstellingen. Die mentale klap keer op keer was zwaar.
De druk werd te groot en we stopten
Op een gegeven moment voelden we dat de pogingen niet meer in onze handen lagen. Alsof het ziekenhuis ze door wilde drukken, terwijl wij er mentaal niet meer toe in staat waren. We voelden ons niet gezien, niet gehoord. Alsof we een nummer waren in plaats van een stel met een gebroken hart. En daarom maakten we een van de moeilijkste keuzes tot dan toe: we stopten.
Niet omdat de wens kleiner was. Maar omdat we mentaal op waren.
De mentale last van een eindpunt
Wat voor mij (en voor veel stellen) ook zwaar was, is het idee dat er een grens is.
6 IUI-pogingen.
3 IVF-pogingen.
En dan houdt het op.
Dat voelde alsof iemand anders mocht bepalen dat ouderschap misschien niet voor ons was weggelegd. Dat vond ik bijna ondraaglijk. Een gevoel dat me lang heeft gevolgd.
De stap naar Gent
Omdat we toch verder wilden, stapten we over naar Gent. Nieuwe artsen, nieuwe hoop, opnieuw onderzoeken. Het was intensief, maar het voelde ook als een kans om weer adem te halen. Om opnieuw te beginnen, zonder de druk die we eerder hadden gevoeld.
Praten hield ons overeind – want wij waren de basis
Wat wij koppels écht willen meegeven: Blijf praten. Altijd. Het traject kan je als stel uit elkaar drijven, maar het kan je ook sterker maken. Wij zeiden steeds tegen elkaar: “Wij zijn de basis.” En dat was zo. Wij zijn heel gelukkig samen. De wens was enorm groot, maar onze liefde was nog groter.
En toen… gebeurde het onvoorstelbare
Midden in de onderzoeken in Gent gebeurde iets wat we na ruim vijf jaar bijna niet meer durfden te hopen: ik raakte spontaan zwanger.
Zonder behandeling.
Zonder planning.
Zonder ziekenhuis.
Gewoon… zomaar. Het voelde alsof de wereld even stil stond. Alsof alles waar we zo hard voor gevochten hadden ineens op zijn plek viel.
Een droom van een zwangerschap en bevalling
Ondanks die lange bumpy road, was de reis daarna er één om nooit te vergeten.
Ik heb een waanzinnige zwangerschap gehad. Ik heb van elke seconde genoten misschien juist omdat ik wist hoe kwetsbaar en bijzonder het was.
En de bevalling… dat was een droom. In bad, met mijn grote liefde naast me. Met een fantastisch team van twee verpleegkundigen en een klinisch verloskundige die ons een heel veilig gevoel gaven. Gelukkig was Dunja er als geboortefotograaf en videograaf, waardoor we dat magische moment elke dag kunnen blijven koesteren.
En na een bevalling van maar 4 uur en 15 minuten mochten we eindelijk doen waar we al die jaren van droomden: onze dochter in onze armen sluiten.
Dankbaar en trots
Ons verhaal gaat over kracht, over liefde, over vallen en weer opstaan.
Over luisteren naar je gevoel. Over je niet laten leiden door druk van buitenaf. En vooral: over hoop.
Onze reis naar een kindje was zwaar, maar onze reis mét ons kindje was vanaf het begin magisch. We hopen dat ons verhaal anderen steun geeft. Dat je voelt dat je niet alleen bent. En dat je blijft geloven dat wonderen soms precies op het moment komen dat je ze niet meer verwacht.