Al 5 jaar ben ik fotograaf, maar dan part – time. Daarnaast werk ik “gewoon” op een basisschool. Want ja, fotografie, daar kan je niet van leven. Dat geeft geen zekerheid. Dat is gewoon leuk voor erbij. Wat als je ziek wordt, want ja daar heb je een verleden mee. Wat als je een nieuw huis wil, dan wordt de hypotheek hoger. Wat als je stopt met werken, dan heb je geen pensioen. Duizend en één reden kon ik bedenken om niet mijn passie te volgen. Om niet een echte ZZP’er te zijn, om niet te doen wat ik wilde doen. Tot ik omviel…..
Geen relaxte jaren
We beginnen bij het begin. Senna werd geboren op 28-2-2022. Wat een droom was dat. Ja, de weg er naartoe was lang. Ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en veel spanning kwamen er bij kijken. In de tussentijd werd Tom ziek, hij kreeg een burn-out die overging in een heftige depressie. De jaren voor Senna waren dus alles behalve relaxt. En toch werd ik zwanger, midden in Tom zijn depressie, diende ons wonderkindje zich aan. De zwangerschap was daardoor wel pittig. Veel zorgen om Tom, veel zorgen om de baby en veel zorgen om “ hoe moet dat straks”… Het antwoord was; “ ik moet alles zoveel mogelijk zelf proberen te doen”. En zo geschiedde het. Het maakte niet uit, want HIJ WAS ER <3
I got this
Ondanks dat ik een keizersnede had (het geboorteverhaal van Senna lees je hier) en Senna verborgen reflux, dacht ik toch: Ik moet dit alleen doen. Na een week of 6 liet ik Tom doorslapen in de nachten. Ik gaf borstvoeding, dus waarom moest hij wakker worden? Zo kon hij het makkelijker aan én kon hij mij overdag wat ontzien. Dit ging prima, ik voelde me top, ik kon dit allemaal wel aan. Ondanks alle zorgen rondom Senna hadden we snel onze draai gevonden en wendde ook het “niet” slapen een beetje.
De bekende man met de hamer
Toen ik na een halfjaar zwangerschapsverlof weer aan het werk ging merkte ik echter dat dit toch niet zo was. Ik liep op mijn tandvlees. Werkte 3 dagen in de week, probeerde een master af te ronden in de avonduren, deed wat fotografie klussen in het weekend en probeerde een gezin draaiende te houden. Onmogelijk bleek achteraf, want na 4,5 maand viel ik letterlijk om.
Al huilend liet ik Senna op 23-01-2023 achter bij de opvang, waarna ik ook huilend naar mijn werk doorreed, om daar vervolgens huilend het kantoor binnen te komen. Ik was op. Maar toen er gevraagd werd wat ik hier deed, was het antwoord: “Maar ik moet toch gewoon werken”.
Mommy burned out
Van mezelf moest ik het allemaal. Ik kón dat wel. De zorgende ging altijd door. Ik stond altijd voor iedereen klaar. Werkte door in de avonden als het moest. Slapen deed ik nog steeds amper, want Senna ging van de reflux over in de allergieën en toen over in de oorontstekingen…. Maar goed, iemand moest het doen. Het zorgen. Toen ik mijn burn-out kreeg, viel alles weg. Al het moeten heb ik opzij gezet voor een halfjaar. Ik liet het los. Pas toen ik dat helemaal deed en mijn baan in het onderwijs ook wegviel, kwam er ruimte. Wie ben ik? Wat wil ik? En wat zegt mijn hart?
Geluk
Het antwoord was duidelijk. Ik wilde mijn fotografie weer oppakken en doen wat mij gelukkig maakt. Geboortefotografie. Dat is wat ik ben en waar ik voor sta. Liefde vastleggen op het meest intieme moment. Er is niets zo mooi als een geboorte. Ik straal weer. Ik leef weer. Ik voel weer. En meest belangrijk, ik geniet weer. En als een mooie bonus, slaapt Senna nu ineens door. Noem het geluk, toeval of wat je wil. Maar ik geloof dat dit puur komt doordat ik mij beter voel. Omdat ik doe waar ik gelukkig van wordt en het rust brengt. In mij, maar ook zeker in zijn lijfje.
Dus bij deze mijn vraag aan jou.. Wat maakt jou echt gelukkig? En wat houdt je tegen dit na te jagen?