In mijn blog deel ik vaak de ins en outs van mijn leven als geboortefotograaf en mama. Toch begint deze blog niet met een geboorte want die waren er de afgelopen 3 weken niet, maar toch gebeurde er de laatste tijd heel veel. Ik heb al een tijdje geen blog geschreven en de redenen zijn uiteenlopend, maar de belangrijkste is toch wel dat ik in mijn hoofd echt geen ruimte had. In deze “in een week in het leven van een geboortefotograaf” geeft ik je even een recap van de afgelopen periode én waarom ik geen ruimte in mijn hoofd had om te bloggen.
Nou, nu ik deze blog typ weet ik eigenlijk niet eens of ik hem wel online ga gooien. Ik voel toch wat weerstand, plaatsvervangende schaamte en een stigma. Toch ben ik altijd pro het delen van de waarheid en zeker ook van het tonen van ook de mindere kanten van het leven. Ik ben in mijn “online” aanwezigheid altijd eerlijk geweest over mijn leven als mama, maar ook als vrouw van een man die struggled met depressies. Soms werd dat door de omgeving niet altijd in dank afgenomen, maar in overleg met Tom altijd gedaan. Juist omdat het zo belangrijk is om kwetsbare, minder leuke dingen óók te delen. Nu heeft er in de afgelopen tijd veel gespeeld op privé vlak wat uiteindelijk steeds heftiger werd en uitliep op een opname in een kliniek voor een dierbare van ons.
De afgelopen maanden, maar zeker weken, waren dus intens. Met ontzettend veel werk en aanvragen, wat echt een droom is die uitkomt en waar ik ontzettend dankbaar voor ben, was het ook een grote contrast met al het andere wat er in ons leven speelde. Veel zorgen, veel stress, veel spanning die er was in ons privé leven en er voor zorgde dat ik werk soms even probeerde of naja niet probeerde, maar noodgedwongen moest parkeren. Mijn vrienden en familie zijn alles voor mij. Daarvoor ga ik door het vuur. Zal ik dag en nacht klaarstaan. Echt, that’s me. Hoeveel shit er ook is, ik sta naast je om het op te ruimen.
Nouja, hoe dan ook, er was veel shit. En die moest opgeruimd worden. Alleen niet door ons. Door de persoon in kwestie. En dat is ook gebeurd, of in ieder geval in gang gezet wat dus resulteerde in een opname in een kliniek. De eerste stap is gezet en ik ben ontzettend trots op deze persoon en geloof er in dat de stap richting herstel gezet is. Maar toen viel ineens die stress weg. En wat doet mijn lijf na een lange periode van stress? Juist, ziek worden, haha.. Mensen die mij langer kennen dan vandaag weten dat dat echt actie-reactie is. Ik voelde het aankomen en stortte even helemaal in. Gelukkig was het in april en mei echt top qua werk/prive balans. De april baby’s werden op dezelfde dag, na elkaar geboren. Super lief dat deze baby’s het mij gunde om er bij te mogen zijn haha, maar ook hoe heerlijk om alleen 1 “echte oncall werkdag” te hebben voor april. De mei baby’s laten ook lekker op zich wachten, mama 1 is alweer de 40 weken voorbij en mama 2 tikt vrijdag 39 weken aan Dus de afgelopen 3,5 week was rust, slapen, ziek zijn en bijkomen het motto. Erg welkom kan ik je zeggen…
Nu ik merk dat het beter lijkt te gaan met de persoon in kwestie is er een deel van mij dat berusting voelt, in het proces, maar ook in mijn lijf. Daardoor komt er ook weer meer ruimte voor werk. Ik voel me weer beter en een stuk relaxter. En 1 en 1 is nog altijd twee, dan gaat de creativiteit weer stromen. Ik kon direct weer makkelijker schrijven, mijn posts op insta flowde wee en deze blog popte zo in mijn hoofd. Daarnaast leverde ik twee video’s op, 7 albums en twee geboortes, in 1 week tijd…
Ik heb er weer zin in en hoop dat de toekomst voor iedereen rustiger en rooskleuriger wordt de komende tijd!