Dit geboorteverhaal is geschreven door de mama van Lorèn.
Het is 2 uur ‘s nachts en ik wordt wakker van een wee. Ik heb al 2 nachten gemiddeld 2 a 3 voorweeën per nacht die ik staand naast het bed moet opvangen. Ik vind ze al best heftig en het maakt ook dat ik ineens geen zin meer heb in de bevalling. Ik besluit om half 3 naar beneden te gaan, want zo’n 20 minuten later krijg ik weer een wee. Omdat het al 2 nachten een beetje aan het rommelen is heb ik niet echt het idee dat mijn bevalling is begonnen. Er zit ook nog een behoorlijke tijd tussen de weeën. Zo’n 20 a 30 minuten en totaal onregelmatig. Ik besluit B&B vol liefde op te zetten en een beetje afleiding te zoeken. De voorweeën moet ik wederom echt staand opvangen en ik denk alleen maar.. als dit voorweeën zijn? Hoe ga ik dan straks de bevalling in? De weeën zwakken tegen de ochtend weer wat af en het lukt me ook nog om even op de bank te slapen.
De kinderen graag bij de bevalling
Ik hoor de kinderen wakker worden, maar zodra ik maar iets probeer te doen schiet er toch weer een wee in. Alsof mijn lichaam in rust geen weeën heeft en in actie wel. Ik zeg tegen Chris dat ik op deze manier niet voor de kinderen kan zorgen en vraag of hij thuis wil blijven. Ik stuur een berichtje naar Dunja en vertel dat ik deze nacht voorweeën heb gehad en dat ik wel verwacht dat ik vanavond ergens zal bevallen. Althans, dat hoop ik! Hetzelfde stuur ik naar mijn moeder en met haar spreek ik af dat ze ergens rond 3 uur ‘s middags langs zal komen. In goed overleg hebben Chris en ik eerder besloten dat we de kinderen graag bij de bevalling willen hebben. Mijn moeder zou er voor de kinderen zijn.
Daar zijn we nog lang niet
We scharrelen wat beneden rond en ik vertel de kinderen dat ik af en toe weeën heb. Ik heb ze veel filmpjes laten zien dus ze zijn op de hoogte van het hele proces. Ik merk dat ze veel aan mijn buik willen zitten en dat vind ik niet prettig. Ik moet wel een paar keer zeggen dat ze dat niet moeten doen. Het is vooral lief bedoelt, maar op dat moment kan ik het niet verdragen. De weeën komen nog totaal niet regelmatig en er zit ruim 10 minuten tussen. Het is dus ook nog niet nodig om de verloskundige te bellen denk ik, de regel is immers: een uur regelmatig weeën van om de 5 minuten. Daar zijn we nog lang niet….
Drie keer bevallen
Het grappige is dat wanneer je zwanger bent van een derde kindje, je wel denkt te weten hoe je bevalt. Nou, dat is dus absoluut niet het geval. De natuur houdt je gewoon voor de gek. En juist omdat ik op zo’n zelfde bevalling zat te wachten had ik lang niet door dat ik gewoon aan het bevallen was en heb ik nooit het gevoel gehad dat ik op mijn hoogtepunt was. Bij mijn vorige bevallingen kwam ik op een punt dat ik écht niet meer wilde en niet meer kon. Dat heb ik nu nooit gehad. Bijzonder is het hoe dus de juiste mindset werkt.
Chris vraagt een aantal keer of hij het bevalbad al op moet zetten. Ik geef aan dat dit echt nog niet nodig is, want ik heb geen zin in de hele dag een bad in de woonkamer te hebben staan. Inmiddels is het 10 uur ‘s ochtends en ik merk dat de weeën nu wel ineens korter op elkaar komen. Oké, het wordt nu menens. Ik stuur mijn moeder een appje met de vraag of ze al wilt komen. Chris begint nu toch het bad op te zetten (hij had immers één taak en die neemt hij zeer serieus) en Noan maakt nog een lieve opmerking dat ik straks lekker in bad kan (het kind is 3). Romée wilt graag buiten spelen en dat vinden we prima.
Het gaat nu ineens wel heel hard
Ik begin de weeën weer te timen en ineens komen de weeën dicht op elkaar. Ik zit inmiddels met mijn knieën op de bank en hang over de leuning. Dit is voor mij de fijnste houding. En iedere keer als ik een wee voel probeer ik hem te accepteren en over me heen te laten komen. Kaken ontspannen helpt. Na een half uur besluiten we om toch de verloskundige te bellen want de weeën komen gauw sneller op elkaar. Het gaat nu ineens wel heel hard.
De verloskundige neemt op en geeft aan dat ze bij een andere bevalling is en dat ze de achterwacht moet inschakelen. Ik kan haar nog makkelijk zelf te woord staan en ze zegt dat de achterwacht straks wel even komt kijken. Op dat moment is het 10:36 uur. Om 10.41 stuur ik Dunja een appje dat de weeën heftiger worden. We voeren eigenlijk nog een heel gesprek op Whatsapp en om 10.58 stuur ik mijn laatste berichtje.. “Je mag komen”, “Ze worden echt heftig”.
Persdrang
Ik verplaats van de bank naar de kast, vang daar een wee op en merk dat ik persdrang krijg. Chris probeert de verloskundige te bellen, maar die neemt niet op. Hij probeert het nog twee keer, maar helaas.. geen gehoor. Voor 1 seconde denk ik.. Shit. Moeten we nu 112 bellen? Ga ik hier nu alleen bevallen? Maar al heel snel neemt mijn oer gevoel het over en weet ik gewoon dat ik dit kan. Ik roep dit ook naar Chris. “Het gaat lukken hoor!” zeg ik.
Ik vraag of Chris mijn broek uit wil doen, want ik voel vruchtwater lopen. Bij de volgende wee breken dan ook mijn vliezen. Ik merk dat ik ga brommen bij de weeën en Noan vraagt waarom ik aan het zingen ben (haha grapjas!). Chris probeert een filmpje aan te zetten, maar Netflix wilt niet mee werken. Nog een perswee.. Ik bedenk me dat ik niet te hard moet persen, want ik heb niet zo’n zin in uitscheuren.
Bij de volgende perswee wordt Lorèn geboren
Ik voel met mijn handen en voel haar hoofdje. Het glijdt ook weer terug. Iets waar ik bij de eerdere bevallingen nooit bij stil heb gestaan. Ik ga volledig over op een oerstand. Ik vraag aan Chris of ik het bad in kan en dat kan.. Hij helpt mij er in en bij de volgende perswee wordt Lorèn geboren.
Ik zie direct dat de navelstreng twee keer om haar nek zit. Omhoog halen lukt dus niet. Geheel automatisch haal ik de omstrengeling los en haal haar naar boven. Ik kijk direct op de klok hoe laat het is: 11.09 uur. Gek genoeg is dat het eerste waar ik aan denk. Ze reageert niet direct en dat beangstigd ons beiden een beetje. Echter weten wij ook dat waterbaby’s niet direct huilen en met dat wetende houden we ons kalm. En toch denk je.. Maak alsjeblieft geluid. En daar kwam de eerste kreet. Een paar minuten later komt mijn moeder via de achterdeur binnen lopen en hoort ze een baby huilen. Die weet niet wat ze mee maakt en zit ons met open mond aan te kijken.
Zomaar een halve lotus geboorte
De verloskundige belt terug en Chris geeft aan dat ze al is geboren. Door de telefoon geeft ze hem adviezen. 12 minuten na de geboorte komt de verloskundige binnen lopen. We wachten met afnavelen totdat Dunja er is. Hierdoor wordt eerst de placenta geboren en hebben we zomaar een halve lotus geboorte! Mijn moeder gaat gauw Romée halen. Die bleek bij een vriendje binnen te zitten en had daar zitten vertellen dat ik weeën had. Op haar aller snelst is ze naar huis gerend om de lieve Lorèn te komen bewonderen. Zij mag de navelstreng samen met Chris doorknippen.
Later zitten we met zijn allen bij te komen van deze enorm bijzondere bevalling. Ik spat uit elkaar van trots, maar ben ook emotioneel.
Vertrouw op jezelf
Na mijn eerste bevalling heb ik door een niet loslatende placenta met ruim bloedverlies (5L) het advies gekregen om al mijn komende bevallingen in het ziekenhuis te doen. Ik heb tijdens deze zwangerschap altijd geweten dat als de beval omstandigheden optimaal waren de kans op complicaties nihil zouden zijn. Die omstandigheden kon ik alleen thuis creëren en niet in een ziekenhuis. In goed overleg met de verloskundige zijn we hier dan ook voor gegaan.
Wat ik dus wil mee geven aan alle zwangere vrouwen: Vertrouw op jezelf, lees je goed in en maak je eigen keuzes. Bevallen is op de eerste plaats iets natuurlijks en wij zijn hier voor gemaakt. De samenleving heeft er iets medisch van gemaakt (uitzonderingen uiteraard daar gelaten).
